Konwertuj BIN/CUE do ISO.

ISO może zawierać tylko dane, więc ścieżki audio do niego nie trafiają. Zapisz je jako WAV przyciskiem pod listą plików albo zachowaj całą płytę jako BIN/CUE lub CHD.

Często, ale nie zawsze. Strumienie wideo i mowy na płytach PlayStation mają więcej danych, niż mieści sektor ISO, więc są przycinane, jak w każdym narzędziu BIN do ISO, a strona mówi ci, kiedy to się dzieje. Do grania zachowaj BIN/CUE albo zrób plik .chd.

Do pojedynczego pliku .bin nie: nagłówki jego sektorów mówią, czym jest. Przy kilku plikach .bin plik .cue mówi, który jest który.

Nie. Strona czyta twoje pliki prosto z twojego urządzenia, w przeglądarce. Nie ma serwera, który by je odbierał, a gdy strona się wczyta, działa dalej także offline.

Nie ma stałego limitu. Otwieranie płyty, zapisywanie z niej plików i sprawdzanie sumy kontrolnej działa przy każdym rozmiarze, bo plik jest czytany w kawałkach po kilka megabajtów. W Chrome i Edge duże wyniki są zapisywane prosto na dysk. Inne przeglądarki najpierw budują wynik w pamięci, więc tam bardzo duże konwersje zależą od tego, ile pamięci ma twoje urządzenie.

Nie. Bezpieczne zapisanie obrazu płyty na pendrive USB wymaga programu na komputer. Użyj Rufusa w Windows albo balenaEtcher na Macu, Linuksie i Windows.

Tak, z CD lub DVD, w maszynach wirtualnych i z pendrive’a. Edytuj zachowuje wpisy rozruchowe płyty dla BIOS i UEFI i kieruje je na nowy układ, tak jak robią to mkisofs i xorriso. Płyty z Linuksem przeznaczone do zapisania na pendrive też to zachowują: ich kod rozruchowy USB i partycje są przenoszone na nowy układ. Płyty z Linuksem zachowują też pełne nazwy plików, uprawnienia i dowiązania, a instalatory Windows zachowują system plików UDF, więc możesz dodać plik odpowiedzi lub sterowniki.

Pliki ISO i IMG z ISO 9660 lub UDF, czyli instalatory Windows 10 i 11, dystrybucje Linuksa, płyty z oprogramowaniem oraz obrazy DVD i Blu-ray. Otwierają się też płyty z grami: BIN/CUE (jeden .bin albo po jednym na ścieżkę), CHD (wersje 3, 4 i 5), zestawy .gdi z Dreamcasta, CSO i ZSO, a do tego ECM, CloneCD, Alcohol 120%, Nero, DiscJuggler i gry PS1 na PSP (.pbp). Płyty GameCube i Wii otwierają się jako .iso, .wbfs, .ciso i .gcz (płyty GameCube także jako .rvz i .wia), płyty z pierwszego Xboxa jako pełne zrzuty lub XISO, a obrazy dysków Mac jako .dmg, .cdr i .toast, z wyświetlaniem plików z dysków HFS i HFS+. Filmy na płytach z zabezpieczeniem przed kopiowaniem otwierają się bez problemu, ale ich pliki wideo pozostają zaszyfrowane.

Tak. Pobierz plik .dat dla konsoli z redump.org i dodaj go w zakładce Sprawdź. Obraz DVD jest sprawdzany w całości, a płyta CD ścieżka po ścieżce, bez względu na układ: pliki .cue i .bin, jeden .bin, .chd, .cso, .rvz i inne. Upuść kilka płyt, żeby sprawdzić wszystkie naraz. Plik .dat zostaje na twoim urządzeniu.

Tak. Otwórz plik .chd i wybierz .iso lub bin/cue. Gra na CD wychodzi jako jeden .bin z plikiem .cue, ułożona dokładnie tak, jak wypakowałby ją chdman z MAME, razem ze ścieżkami muzycznymi. W drugą stronę też: otwórz BIN/CUE lub ISO i wybierz .chd. Obsługiwane są zarówno CD, jak i DVD (PS2, PSP), a wynik otwiera się w chdman, RetroArch, DuckStation, PCSX2 i MAME. GD-ROM z Dreamcasta działa w obie strony: z .chd do zestawu .gdi i z zestawu .gdi do .chd.

Tak. Po pierwszej wizycie strona otwiera się nawet bez połączenia. W Chrome i Edge na komputerze możesz ją też zainstalować z paska adresu, a zainstalowana aplikacja otwiera pliki .iso, .chd i inne obrazy płyt prosto z pulpitu.

Nic. Nie ma konta ani reklam. Jeśli zaoszczędził ci czas, przycisk z kawą w rogu to sposób, żeby podziękować.